Vandaag zijn we serieus gaan langlaufen of langren zoals ze hier zeggen. Na eerst zelf wat geoefend te hebben rondom huis zijn we vanmiddag naar een oude spoorbaan bij Tonsåten gegaan. Hier ligt een mooie loipe op een kleine 20 minuten rijden vanaf de woning in Reinli. Echt een mooi stuk natuur waar dagelijks mooie strakke loipes getrokken worden. En dat terwijl wij misschien vandaag een van de weinige waren die er gebruikt van hebben gemaakt. Het eerste gedeelte is redelijk vlak en het tweede stuk heeft meer hellingen en afdalingen. Een volledige ronde is zo´n 8 kilometer lang. Ma en Jacqueline hebben het eerste gedeelte gedaan. Pa en ik hebben een volledige ronde gedaan. Voor een eerste keer viel het niet tegen. Het is even de slag te pakken krijgen, maar als dat eenmaal lukt is het echt geweldig om je zo midden in de natuur uit te leven. Na terugkomst allemaal lekker een warme douche genomen, want het was zweten geblazen. Als de spieren het morgen toelaten gaan we nog een keer de latten onder doen. We zijn erg enthousiast over het langren en het is natuurlijk prachtig dat je het zo dicht bij huis kan beoefenen. Over beweging hebben we hier dus niet te klagen. Foto 1. De (berg)weg van Reinli naar Bagn(dal) die ma dagelijks rijd naar haar werk. Foto 2. Pa op de latten, begint al aardig op een Noorse atleet te lijken. Foto 3. Mooie strakke loipes.
Vandaag was het voor pa en ma een gewone werkdag. Ze waren al vroeg de deur uit. Ma ging werken op de Barnehage in Bagn onderaan de berg en pa bij het timmerbedrijf hier in Reinli. Zelf zijn we lopend de berg afgegaan naar Bagn. Dit is onder in het dal en een goed uur lopen. Deze behoorlijk besneeuwde weg neemt ma dagelijks per auto. We beginnen daar voorlopig maar even niet aan. Tijdens onze wandeling zijn we 3 keer een sneeuwschuiver tegengekomen. Om maar even aan te geven hoe de wegen er op dit moment aan toe zijn. Na een lekker bakkie en een broodje zijn Jacq en ik de berg weer opgegaan. Na thuiskomst nog even het pad schoongemaakt. Niet veel later kwam pa thuis. Moeder liet telefonisch weten dat ze op 100mtr. vanaf het huis gestrand was met de auto achteruit in de sneeuw. Het laatste stukje helling is wat steiler en was vandaag nog niet geschoven. Halverwege ging de auto in plaats van vooruit...achteruit. Het viel nog niet mee de auto los te krijgen. Uiteindelijk is met hulp van de buurman de auto losgekomen. Wat een chauffeur is m´n moeder toch!
Vanavond kwam de bovenbuurvrouw even wat vragen en bijkletsen. Jacq en ik zaten er echt als Hollanders bij, we konden en er geen touw aan vast knopen. We hebben nu eens kunnen horen hoe pa en ma hier communiceren. Er komt geen woord Engels of Nederlands aan te pas. Het gaat allemaal in het Noors, toch niet onaardig om binnen een jaar al zo redelijk een vreemde taal te beheersen.
Verder vermaken we ons prima hier. Het weer was vandaag lekker, zonnetje met sneeuw wat wil je nog meer... En het is hier boven zo lekker rustig, zelfs een doordeweekse dag lijkt hier wel op een zondag.